Wandelen en proef-kamperen in Zuid Limburg

Wandelen en proef-kamperen in Limburg

Deze zomer ga ik de St. Olavspad lopen, een noordelijke pelgrimsroute van de oostkust van Zweden naar Trondheim in Noorwegen. In volgende artikelen zul je hier meer over gaan lezen. Ter voorbereiding van deze tocht en onze aansluitende kampeervakantie in Noorwegen besloten we een paar dagen naar Limburg te gaan om de kampeeruitrusting te checken en om te wandelen in de heuvels van Limburg. We streken neer op camping Grensheuvel in Noorbeek. Een fijne terrascamping met een prachtig uitzicht op de Belgische heuvels. Het plaatsje Noorbeek ligt vlak aan de grens met België en de omgeving is er prachtig. We boften ook met het mooie zomerweer wat de maand mei ons gaf.

De camping is een onbemande camping waar je toegang krijgt door vooraf te reserveren, de slag oom werkt met kenteken-herkenning. Bij de receptie is ook een ‘aanmeld-zuil’ om een plekje te verschaffen. Het fijne vinden wij dat je zelf een geschikt plekje kan uitkiezen.

Wij gingen met een basic uitrusting op pad. Dat gaan we de komende zomer in Noorwegen ook doen, rondtrekken met het hoognodige.

We sliepen in onze Safarica koepeltent, koken op één pit en hadden geen stroom.

De dag van aankomst een kleine wandeling gemaakt rondom de camping. De routebewegwijzering werkt met gekleurde paaltjes langs de kant van de weg. Ik maak gebruik van wandelkaart 3 Heuvelland Oost.

Op deze kaart zijn routes af te lezen, ook kun je eenvoudig zelf je route samenstellen aan de hand van de gekleurde paaltjes.

De kleine wandeling begint meteen buiten het campingterrein langs een wijngaard en weide waar prachtige paarden staan. De paarden zijn nieuwsgierig en komen kijken bij het hek. De route voert het bos in, de Belgische grens over richting landgoed Altembroek. Je merkt goed dat je in de heuvels bent want het bospad voert omlaag en de route leidt de kasteeltuin binnen. Als je het landgoed verlaat kom je via een doorgaande weg heuvelopwaarts terug in Noorbeek, in het centrum bij de kerk.

Heuvellandschap van Limburg

Na het centrum vervolgt de route zich verrassend door heuvelachtige paadjes langs boomgaarden en weiden. Met een ommetje van onverharde wegen vol beverholen kom ik weer terug op de camping.

De tweede dag staat er een en prachtige wandeling van de camping naar Epen op het programma. Via Noorbeek loop ik naar het gehucht Terlinden om de provinciale weg over te steken en door de bossen richting Beutenaken te lopen. In Beutenaken zoek ik de zwarte route het Groote Bosch in. Bijna loop ik deze voorbij maar het blijkt een groen begroeid steegje te zijn toegankelijk via een draaihekje. Langs de Gulp slingert het pad door het bos omhoog. Via een weide vol bloemen, even waan ik mij in een Alpenweide, loop ik het bos weer in richting Slenaken. Hier loopt ook de route van het Krijtlandpad. Slenaken is gezellig, met veel wandelaars en gelegenheden om iets te drinken of te eten. Via een stukje Onderste Bosch voert de route naar Eperheide om uiteindelijk in Epen door manlief te worden opgehaald.

Noorbeek

Bij een bezoek aan Limburg hoort natuurlijk vlaai. Van een vorig bezoek wisten we een heerlijke vlaaienbakker in Slenaken maar deze was helaas dicht op deze maandag. In Heijenrath streken we neer op een terras voor koffie met Christoffelvlaai.

Helaas zat het er weer op! De derde dag was het tijd om af te breken. De kampeeruitrusting was getest en goedgekeurd. Op camping Grensheuvel komen we vast nog een keer terug, er is nog genoeg te ontdekken in Zuid Limburg met deze camping als uitvalbasis.

Vanaf de camping liep ik vandaag naar de Amerikaanse erebegraafplaats in Margraten. Opnieuw de route uitgestippeld aan de hand van mijn wandelkaart. Via een zandpad bereikte ik het dorp Terlinden langs een wijngaard op de heuvels. Vanuit Terlinden via akkers en weiden naar het buitengebied van Banholt. Vanaf Banholt werd het zandpad een bosweg langs Bruisterbosch. Het pad voerde naar beneden door het bos heen om vervolgens in het dorp Hontheim aan te komen.

Vanaf Hontheim was een toegangsweg zichtbaar op de kaart welke toegang zou geven tot de erebegraafplaats. Helaas bleek dit een personeelsingang te zijn en was het nog anderhalve kilometer omlopen om via de officiële toegang het terrein op te kunnen. Op de parkeerplaats stonden manlief en hond te wachten om de terugreis naar huis te kunnen beginnen.

Het waren drie heerlijke dagen in Limburg. Door het heuvelachtige terrein waan je je in het buitenland. Een goede training voor het Olavspad alvast.

Als routekaart maakte ik gebruik van Wandelkaart 3 Heuvelland Oost, uitgave van VVV Zuid Limburg.

Welkom!

Hoi, welkom op mijn blog! Ik neem je op dit blog mee op mijn wandelingen in Nederland en daar buiten.
Abonneren

Dit bericht heeft één reactie

  1. Johan

    Mooi wat je gaat doen,
    maar wat een onderneming!
    Kan mij voorstellen dat je je er op verheugd!

    Johan

Geef een antwoord